Ηώ Αγγελή
Η Ηώ Αγγελή σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της στο Αθήνας και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Royal College του Λονδίνου ( 1988-90) με υποτροφία του Κρατικού Ιδρύματος Υποτροφιών. Έχει παρουσιάσει το έργο της σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Η δουλειά της έχει ως κεντρικό άξονα τη διερεύνηση της ρευστότητας του χώρου. Στα έργα της όλα διαλύονται και ανασυντίθενται, καθώς μετουσιώνουν τον ρεαλισμό της αναπαράστασης σε μια απρόβλεπτη συνθήκη.
Τοπία διάφανα, αποπνέουν τη μελαγχολία του αστικού περιβάλλοντος, την ιλιγγιώδη προοπτική του κλειστού δωματίου ή την οργιαστική λαμπρότητα της φύσης, συνθέτοντας τη χώρα όπου κατοικεί το σώμα. Εικόνες που αιωρούνται ανάμεσα στο γνώριμο και το ανοίκειο, στο βίωμα και τον στοχασμό.
Σπύρος Αγγελόπουλος
Γεννήθηκα το 1979 στην Αθήνα . Ζω και εργάζομαι στους Αγίους Αναργύρους Αττικής .
Η δουλειά μου έχει σαν κέντρο την ελληνική παράδοση και το θέατρο σκιών . Τα θέματα που δουλεύω είναι κυρίως θρησκευτικά .
Παραστάσεις μου έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα , τη Γαλλία και στην Αμερική .
Γιάννης Αδαμάκης
Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε 39 ατομικές και πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Κύπρο, Πολωνία, Νορβηγία, Ρωσία και Τουρκία, ανάμεσα στις οποίες οι διεθνείς Art fairs: “Αrt Athina” (Αθήνα, 1994, 1998), “Art Jonction” (Νίκαια, Γαλλία, 1997), “Lineart” (Γάνδη, Βέλγιο, 2000), “Art Paris” (Παρίσι, Γαλλία, 2004) και “Art Thessaloni” (Θεσσαλονίκη, 2018, 2021). Έχει επίσης συμμετάσχει σε τρεις διεθνείς εικαστικές συναντήσεις: στο Τσερεποβέτς (Ρωσία, 1998), στο Μπίλεφελντ (Γερμανία, 2000) και στο Κουσάντασι (Τουρκία, 2016).
Κείμενα του έχoυν δημοσιευτεί σε περιοδικά, εφημερίδες και εικαστικούς καταλόγους.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Αναστάσιος ιερομόναχος ο Καρεώτης
Ο ιερομόναχος Αναστάσιος καταγόταν από το Παντείχιον της Κωνσταντινούπολης. Έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου το 1977 και από το 1982 εγκαταβίωνε στο Ιερό Κελλί Τιμίου Προδρόμου «Διονυσίου εκ Φουρνά» στις Καρυές, κτίτωρ του οποίου είναι ο μέγας διδάσκαλος της αγιογραφικής τέχνης ιερομόναχος Διονύσιος ο εκ Φουρνά των Αγράφων (περ. 1670-1745).
Συνεχίζοντας την παράδοση του ιστορικού Κελλιού περί την τέχνην, διακονούσε με καλλιτεχνικές δραστηριότητες, ζωγράφιζε, έγραφε και καλλιεργούσε τον κήπο του Κελλιού. Εκθέσεις του έχουν παρουσιαστεί στην Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Βέροια, Βόλο, Αγιά, Αθήνα καθώς και στην Κωνσταντινούπολη, την Μόσχα, το Ελσίνκι και την Γρανάδα.
Ο ιερομόναχος Αναστάσιος ήταν ένας δημιουργός ναΐφ, ασπούδαστος κι αυτοδίδαχτος. Όπως συνήθιζε να λέει και ο ίδιος, ζωγράφιζε για να απαλύνει τη ροή του χρόνου. Οι ζωγραφιές του, αυγοτέμπερες και πλαστικά, με τα λαϊκά τους μορφολογικά στοιχεία, διακατέχονται από την εσωτερική του ανάγκη να μεταβάλλει σε εικόνες όλα τα βιώματα του.
Γιάννης Βάμβουρας
Ο Γιάννης Βάμβουρας είναι ένας Εικαστικός Δημιουργός, με μακρόχρονη επαγγελματική εμπειρία στον τομέα της Επικοινωνίας, των Εκθέσεων, των Εκδηλώσεων και της Παραγωγής, έχοντας εργασθεί για πολλά χρόνια ως Δημιουργικός και Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Visualizer, Σχεδιαστής Σκηνικών, Animator και Σκηνοθέτης.
Μέσα από την επιτυχημένη καριέρα του, έχει ασχοληθεί με το εννοιολογικό σχέδιο, το κατασκευαστικό σχέδιο, το σχεδιασμό εκθέσεων και σκηνικών, τη δημιουργική και καλλιτεχνική διεύθυνση, τα πολυμέσα και τo post production.
Στον τομέα των εκθέσεων και των εκδηλώσεων, έχει συνεργαστεί με την πλειονότητα των εγχώριων και διεθνών πελατών για κάθε είδους έργα και σκηνικά.
Επιπλέον, έχει οπτικοποιήσει και παραδώσει λύσεις σχεδιασμού για εκδηλώσεις και εκθέσεις συνδυάζοντας οπτικοακουστικά στοιχεία, τεχνικές video mapping, 2D/3D animation και ειδικά εφέ.
Οι διαφημίσεις αποτελούν έναν ακόμη σημαντικό τομέα ενδιαφέροντος κατά τη διάρκεια των ετών, καθώς έχει παράξει έργα για την πλειονότητα της εγχώριας και διεθνούς διαφημιστικής αγοράς.
Ως απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, με ειδίκευση στη Ζωγραφική, τη Γλυπτική και το Σχεδιασμό Σκηνικών, απολαμβάνει να δημιουργεί καλλιτεχνικά έργα που εξερευνούν μια ποικιλία θεμάτων και εκφράζονται μέσω ζωγραφικής, σχεδίου, γλυπτικής, νέων μέσων και/ή εγκαταστάσεων.
Με την πάροδο των ετών, έχει συμμετάσχει σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις σε διάφορες γκαλερί τέχνης στην Αθήνα.
Ανδρέας Βούσουρας
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957.Μεταξυ 1979-1982 έζησε στο Παρίσι όπου παρακολουθησε μαθήματα κοινωνιολογιας. Παράλληλα με τη δραστηριότητα του ως εικαστικού έχει συνεργαστεί με ομάδες χορού και θεάτρου (σκηνογραφία-μούσ.επιμελεια). Έχει παρουσιάσει το έργο του σε είκοσι ατομικές εκθέσεις κι έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές διοργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα του υπάρχουν στο MOMUS (Θεσσαλονίκη), στη Δημοτική Πινακοθήκη Ρεθύμνου και αρκετές ιδιωτικές συλλογές.
Δημήτρης Γεωργακόπουλος
Ο Δημήτρης Γεωργακόπουλος σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας 1985-1990. Εργάζεται ως εικαστικός καλλιτέχνης και επιμελητής στην Αθήνα από το 1990 μέχρι σήμερα. Συνιδρύει και συνδιευθύνει τον μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό οργανισμό CHEAPART (1995-2018). Συνιδρύει και συνδιευθύνει τον μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό οργανισμό C.A.M.P (σημείο συνάντησης σύγχρονης τέχνης) στο κέντρο της Αθήνας (2011-2014). Κύριος προσανατολισμός του χώρου η οργάνωση μεγάλων θεματικών εκθέσεων και φεστιβάλ με την συμμετοχή μεγάλου αριθμού ανερχόμενων και καθιερωμένων σύγχρονων καλλιτεχνών και επιμελητών. Επιμελείται και διοργανώνει στο C.A.M.P το SYSTEMS (2012), ένα πάνελ συζητήσεων που για πρώτη φορά στην Αθήνα καταγράφεται στη πλειοψηφία της η ανεξάρτητη σύγχρονη ελληνική σκηνή τέχνης. Ξεκινάει το Potential Project ως μια ιδέα για ένα έργο σε εξέλιξη (2019). Προσκαλεί περισσότερους από είκοσι καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες και θεωρητικούς σε συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης με κεντρικό θέμα το απραγματοποίητο έργο, τη «δυνάμει» φύση της ιδέας και τη δυνατότητά της να παράγει ενδεχόμενα σενάρια. Ιδρύει την καλλιτεχνική πλατφόρμα Potential Project (www.potentialproject.gr) μαζί με τους Καρολίνα Αλειφεροπούλου, Αλέξανδρο Πλατή, Βασίλη Νάση. Σχεδιάζει και επιμελείται το εκθεσιακό πρόγραμμα του χώρου. Πρότζεκτ του που πραγματοποιήθηκαν έχουν υποστηριχτεί και χρηματοδοτηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού(ΥΠΠΟΑ), τον οργανισμό ΝΕΟΝ, το «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός»(Εθνική Λυρική Σκηνή ΕΛΣ / ΥΠΠΟΑ), τον ΟΠΑΝΔΑ .
Μαρία Γιαννακάκη
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958 και
φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1977 - 1982),
όπου σπούδασε ζωγραφική με τον Π. Τέτση και ψηφιδωτό
με τον Γ. Κολέφα. Έκανε
μεταπτυχιακές σπουδές στην Κίνα (Ακαδημία Καλών
Τεχνών της Hangzhou, 1983 – 1985)
με κρατική υποτροφία, ειδικευόμενη στις τεχνικές της
παραδοσιακής κινεζικής ζωγραφικής και στην καλλιγραφία.
Η πρώτη της ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε στο
Πεκίνο (1986, Beijing Artists’ Gallery). Από το 1985 μέχρι
σήμερα έχει πραγματοποιήσει 37 ατομικές εκθέσεις και
έχει λάβει μέρος σε σημαντικό αριθμό ομαδικών εκθέσεων
στην Ελλάδα, στο Βέλγιο, στη Βουλγαρία, στη Γαλλία, στη
Γερμανία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Λουξεμβούργο,
στη Σουηδία, στην Πορτογαλία, στην Αίγυπτο, στην Ινδία,
στην Κίνα, κ.ά.
Έργα της βρίσκονται σε μουσεία στην Ελλάδα και σε
ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Παράλληλα με την ζωγραφική εικονογραφεί εκδόσεις και
σχεδιάζει εξώφυλλα βιβλίων.
Χρήστος Γουσίδης
Ο Χρήστος Γουσίδης (1970) γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη, ωστόσο έχει ταξιδέψει κι έχει ζήσει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του κόσμου. Σπούδασε γραφιστική και καλές τέχνες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καντερμπέρυ και Γλασκώβη. Ζωγραφίζει από μικρό παιδί μηρυκάζοντας στιγμές, αισθήσεις και βιώματα. Ξεκίνησε με μαρκαδόρους μπρούμυτα στο πάτωμα και αργότερα συνέχισε με μελάνια, νερομπογιές, ακρυλικά, λάδια και ψηφιακά μέσα σε τραπέζια, γραφεία και καβαλέτα. Κάποιες φορές κάνει καθαρή ζωγραφική και άλλες φορές ζωγραφική αφήγηση. Κυρίως όμως βρίσκει ενδιαφέρον να συνδυάζει μεταξύ τους αντίθετα στοιχεία, όπως χρώματα, σχήματα και υφές.
Μιχάλης Δουκουμετζάκης
1961
Γεννήθηκε στο Αρκαλοχώρι, Ηρακλείου
Κρήτης.
1985-1990
Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ
Αθήνας, στο εργαστήρι του Δημήτρη
Μυταρά, σκηνογραφία με τον Βασίλη
Βασιλειάδη,βυζαντινή αγιογραφία με
δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Ξυνόπουλο,
ψηφιδωτό με τον Γιάννη Βαλαβανίδη και
χαρακτική στο εργαστήρι του Θανάση
Εξαρχόπουλου. Αποφοίτησε με άριστα,
αλλά οι εικαστικές του αναζητήσεις τον
οδηγούν στο χώρο της γλυπτικής όπου
συνεχίζει τις σπουδές στο εργαστήρι
της γλυπτικής του Γιώργου Λάππα,1991
-1996, όπου αποφοίτησε επίσης με
άριστα.
1990-1997
Διδάσκει στο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας
1995-2006
Μέλος της ομάδας CHEAP ART
ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
1985 Νέα Γκαλερί, Χανιά
2002 Γκαλερί ΑΔΑΜ, Αθήνα
2004 Γκαλερί ΑΔΑΜ, Αθήνα
ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
1987 Γκαλερί Forum, Αθήνα
1989 Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου
Αθηνών, έκθεση εργαστηρίου Μυταρά,
Αθήνα
1990 Εθνική Πινακοθήκη, έκθεση
αποφοίτων ΑΣΚΤ, Αθήνα
1994 Ροζ Κτίριο, έκθεση εργαστηρίου
χαρακτικής του Θανάση Εξαρχόπουλου,
Αθήνα
Νίκος Ζήβας
Ο Νίκος Ζήβας φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ) (A.S.F.A) από το 1981 εώς το 1985 στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή. Από το 1989 έως το 1994 έζησε και εργάστηκε στη Ρώμη, όπου έκανε δύο (2) ατομικές και συμμετείχε σε τέσσερις (4) ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής. Με την επιστροφή του στην Αθήνα ασχολείται παράλληλα με την ζωγραφική, με τις κατασκευές, τις εγκαταστάσεις και την γλυπτική. Έχει κάνει δεκαπέντε (15) ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε έξι (6) ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής. Παράλληλα επιμελείται την οικογενειακή συλλογή αποσπασμάτων και σπαραγμάτων της Νεότερης Ελληνικής Αρχιτεκτονικής, (1830-1930). Από το 2014 διευθύνει τον χώρο πολιτισμού Zivasart Gallery έχοντας την επιμέλεια και την δι-οργάνωση εκθέσεων ζωγραφικής, γλυπτικής, εικαστικών δρωμένων, συναυλιών, παρουσιάσεων βιβλίων κ.α. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και δημόσιους χώρους.
Γιάννης Ζήκας
Ο Γιάννης Ζήκας καταγόταν από το Νυμφαίο Φλωρίνης και γεννήθηκε το 1945 στη Θεσσαλονίκη. Με την ζωγραφική άρχισε να ασχολείται συστηματικά από το 1968, όταν βρισκόταν στην Αθήνα. Έκτοτε έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές. Η τελευταία του έκθεση ήταν στην αίθουσα του Ιανού στη Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 2008, δύο μήνες πριν από την εκδημία του, στις 13 Δεκεμβρίου. Παράλληλα με την ζωγραφική, ο Γιάννης Ζήκας ασχολήθηκε με την ποίηση και την πεζογραφία. Τα βιβλία που δημοσίευσε είναι: “Θαλάσσιες μεταφορές ο Πήγασος” (πεζογράφημα, εκδ. Εξάντας 1976), “Τα Νερά” (πεζογράφημα, ΑΣΕ 1977) και τα “Ποιήματα” (εκδ. Νησίδες 2000).
Ειρήνη Ηλιοπούλου
Σπούδασε στην Ανώτατη σχολή Καλών τεχνών της Αθήνας από το 1977 μέχρι το 1981. Συνέχισε στην Ανώτατη σχολή Καλών τεχνών στο Παρίσι, με δάσκαλο τον Leonardo Cremonini. Έχει κάνει 20 Ατομικές εκθέσεις και πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, στο Μέγαρο Μαξίμου, στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη, στην Πινακοθήκη Αγρινίου, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Εθνική Τράπεζα, στην συλλογή της Alpha bank, στην Γενική Τράπεζα, στo μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Φλώρινας, στην Βουλή των Ελλήνων στο Ίδρυμα Colas στο Παρίσι, καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές, όπως του Θανάση Μιχαηλίδη, του Αντώνη και της Άζιας Χατζηϊωάννου, του Γιώργου Μιχαλόπουλου κ. α. στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τον Καναδά και την Αυστραλία. Έχει μόνιμη συνεργασία με την Γκαλερί Σκουφά. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Κώστας Ιωαννίδης
Zει και εργάζεται στην Άνδρο και τις Βρυξέλλες. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στο Royal College of Arts του Λονδίνου και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στις Καλές Τέχνες (MFA) από το School of Visual Arts (SVA) της Νέας Υόρκης.
Χρησιμοποιώντας τον ήχο ως βασικό εργαλείο στo έργο του, επιχειρεί να παρέμβει στον τρόπο με τον οποίο που αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο και τον χώρο. Μέσω της μετατόπισης του ήχου δημιουργεί απρόσμενες καταστάσεις σε απροσδόκητα μέρη, πυροδοτώντας ερωτήματα σχετικά με αντικειμενικές και υποκειμενικές αντιλήψεις, την πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί στο πλαίσιο εικαστικών εκθέσεων όπως:
Light-footed Light-fingered,
RYDER Projects, σε επιμέλεια Pati Lara, Λονδίνο 2019·
Gods and Mortals, Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Υόρκης, Νέα Υόρκη 2016·
Renaissance Stories, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, σε επιμέλεια Δημήτρη Παλαιοκρασσά και οργάνωση ΝΕΟΝ, Αθήνα 2015·
A Thousand Doors, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, σε επιμέλεια Iwona Blazwick και οργάνωση ΝΕΟΝ, Αθήνα 2014·
The Other Where, OFF Raum, σε επιμέλεια Γιάννη Σαββίδη, Λίνας Θεοδώρου, Nelja Stump, Βιέννη 2014·
Διευρυμένες Οικολογίες – Προσεγγίσεις σε μια Εποχή Κρίσης, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σε επιμέλεια Δάφνης Βιτάλη, Αθήνα 2009· ABC…..with love (too cool for school), Art Metropole, σε επιμέλεια Jill Henderson, Οντάριο 2008·
Κοινή Θέα, Εθνικό Θέατρο, σε επιμέλεια Ghislaine Dantan, Ελένης Κούκου, Αθήνα 2007·
Channel Zero, Netherlands Media Art Institute, MonteVideo / Time Based Arts, σε επιμέλεια Κατερίνας Γρέγου, Άμστερνταμ 2004·
Μετρό, Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, σε επιμέλεια Κατερίνας Γρέγου, Αθήνα 1999.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί και σε δημόσιους χώρους, όπως:
Ο Mόνος Tρόπος, που παρουσιάστηκε σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, 2005· Blue Hour, Δημοτικό κολυμβητήριο Van Maanenbad, Ρότερνταμ 2001· Λευκή Eποχή, Oδός Αδριανού, Αθήνα 1999· Τα Aυτιά της Παλαιόπολης, Άνδρος 1992.
Χάρης Κακαρούχας
Ο Χάρης Κακαρούχας σπούδασε Χαρτογραφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Οπτική εντύπωση και θεωρία χρώματος στο University of Glasgow (M.Sc) και Φωτογραφία στο University of Derby (Ph.D 2008) (τίτλος διατριβής: «Προσωπογραφία: Εικονίζοντας τον εαυτό»). Σπούδασε διάφορους τρόπους θεραπείας μέσω της τέχνης, καθώς και άλλες πρακτικές σύγχρονης ψυχοθεραπείας. Φωτογραφική του δουλειά έχει δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχουν εκδοθεί τρία φωτογραφικά του λευκώματα: «Στα μονοπάτια του χρόνου»(Εκδόσεις Φωτοχώρος, 1994), «Μετέωρος χρόνος: Ένα πορτραίτο της Κούβας» (2004), το οποίο έχει εκδοθεί σε έξι χώρες της Ευρώπης και έχει βραβευτεί με το European Publishers Award και με το βραβείο «Μήλος» για το καλλιτεχνικό βιβλίο της χρονιάς στην Ελλάδα, και το «Natural Presence»(Εκδόσεις Luminous Eye, 2019). Έχει βραβευτεί επίσης με το Schweppes Photographic Portrait Prize (London National Portrait Gallery) ως επιλαχών. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του πρώτου Eco-Art Festival στην Αθήνα,το οποίο οργανώθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2013). Έχει επιμεληθεί ομαδικές και ατομικές εκθέσεις σε αθηναϊκές αίθουσες τέχνης. Έχει πραγματοποιήσει μεγάλο αριθμό φωτογραφικών εκθέσεων ατομικών και ομαδικών ανά τον κόσμο. Παραδίδει φωτογραφικά βιωματικά σεμινάρια με γενικό τίτλο «Η φωτογραφία ως καθρέφτης». Φωτογραφική δουλειά του βρίσκεται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.
Μάρκος Καμπάνης
Ο Μάρκος Καμπάνης γεννήθηκε το 1955 στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στο Λονδίνο. Ασχολείται με τη ζωγραφική, τη χαρακτική, την εικονογράφηση βιβλίων, την τοιχογραφία και αγιογράφηση ναών.
Η δουλειά του μπορεί να χαρακτηριστεί ως ρεαλιστική με ποικίλες όμως τεχνικές παραλλαγές. Η αγάπη του για τη Βυζαντινή τέχνη τον οδήγησε στον τομέα της εκκλησιαστικής τοιχογραφίας. Οι πρόσφατες εργασίες του αφορούν δύο κυρίως θέματα, τα ερείπια και την τοπιογραφία της Οδύσσειας. Το 2024 η Εθνική Βιβλιοθήκη οργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του, ενώ η τελευταία του δουλεία με θέμα την Οδύσσεια εξετέθει το 2025 στο Μουσείο Μπενάκη.
Ειρήνη Κανά
Η Ειρήνη Κανά γεννήθηκε στα Χανιά και σπούδασε ζωγραφική με τον Π.Τέτση στην ΑΣΚΤ. Αποφοίτησε με άριστα το 1990.
Έχει πραγματοποιήσει 27 ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Γερμανία, Κύπρο και περισσότερες από 500 ομαδικές, σε Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Βέλγιο, Ιταλία, Γαλλία, Αυστραλία και Κίνα .
Έργα της υπάρχουν στο Υπουργείο Πολιτισμού, στη Βουλή των Ελλήνων, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Μουσείο Γουλανδρή στην Αθήνα και Άνδρο, στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης, στο Μουσείο Ύδρας, στην Εθνική Τράπεζα και στην Eurobank, στην Black Sea Bank, στον ΟΠΑΠ, στην ΑΓΕΤ , στην Interamerican και άλλες ιδιωτικές συλλογές .
Βασιλική Κεχαγιόγλου
Η Βασιλική Κεχαγιόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στη σχολή καλών τεχνών στα εργαστήρια Κεσσανλή και Εξαρχόπουλου, και στο Chelsea school of art στο Λονδίνο με δάσκαλο τον Ed Kelly. Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολυάριθμες ομαδικές.
Χρήστος Κεχαγιόγλου
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Θεσσαλονίκη, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα ζωγραφικής με τον Νίκο Σαχίνη, στη συνέχεια σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και τελικά έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι, μελετώντας τις σχέσεις κινηματογράφου και ζωγραφικής.
Έχει σκηνοθετήσει δεκάδες ταινίες και έργα βίντεο που παίχτηκαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και σε άλλα μεγάλα φεστιβάλ της Ευρώπης, καθώς και σε μουσεία και γκαλερί.
Έχει παρουσιάσει τη ζωγραφική του, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε 41 ατομικές και σε περισσότερες από εκατό ομαδικές εκθέσεις.
Το έργο του παρουσιάζεται σε δεκάδες βιβλία, καταλόγους, μουσικά άλμπουμ και εξώφυλλα πολλών σημαντικών εκδοτικών οίκων. Έργα του βρίσκονται σε γκαλερί, μουσεία και μεγάλες συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Γιώργος Κόρδης
Γεννήθηκε στην Μακρυρράχη Φθιώτιδας στα 1956. Αρχικά σπούδασε Θεολογία στον Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην συνέχεια ειδικεύει στην Θεωρία και Αισθητική της Βυζαντινής τέχνης. Παρακολούθησε μαθήματα μεσαιωνικών τεχνικών ζωγραφικής στην Σχολή Καλών τεχνών του Μουσείου της Βοστώνης. Διδάχτηκε την τέχνη των εικόνων από τον π. Συμεών Συμεού.
Ανέπτυξε ιδιαίτερο ζωγραφικό ύφος συνδυάζοντας την Βυζαντινή ζωγραφική με στοιχεία του Μοντερνισμού και άλλων εικαστικών παραδόσεων της Ανατολής.
Έχει έκθεση την ζωγραφική του δουλειά σε Μουσεία και αίθουσες τέχνης σε πολλές χώρες του κόσμου. Έργα βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.
Έχει ιστορήσει με εικόνες πολλούς ναούς ανά τον κόσμο και έχει φιλοτεχνήσει πολλές φορητές εικόνες. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Ράλλης Κοψίδης
Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών (1949-1953), στο εργαστήριο του Ανδρέα Γεωργιάδη, εγκατέλειψε όμως τις σπουδές του στο τέταρτο έτος. Στη συνέχεια μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου, με τον οποίο συνεργάστηκε στην εικονογράφηση εκκλησιών.
Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές, Πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ το 1989 οργανώθηκε αναδρομική παρουσίαση στην Εθνική Πινακοθήκη.
Εκτός από τη ζωγραφική έχει επίσης ασχοληθεί με τη χαρακτική, καθώς και με την τοιχογραφική διακόσμηση εκκλησιών της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως το μοναστήρι του Chevetrogne στο Βέλγιο και ο ναός του Ορθόδοξου Κέντρου του Πατριαρχείου στο Chambesy της Γενεύης, στον οποίο έχει συνδυάσει τα στοιχεία της παράδοσης με μία προσωπική αντίληψη εικονογράφησης ορθόδοξων εκκλησιών. Καλλιτέχνης με ευρύτερα πνευματικά ενδιαφέροντα, ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή και εικονογράφηση βιβλίων και δημοσίευσε πολλά κείμενα σε περιοδικά, καθώς και σε φυλλάδια ατομικών του εκθέσεων, ενώ την περίοδο 1972-1974 εξέδιδε το περιοδικό “Κάνιστρο”.
Ζωγράφος ανθρωποκεντρικός, έχει εστιάσει το ενδιαφέρον του στο τοπίο, στο οποίο όμως κυριαρχεί και δεσπόζει η ανθρώπινη μορφή. Τα έργα του, που συνδυάζουν το ρεαλιστικό και αντιρεαλιστικό ύφος με στοιχεία της βυζαντινής και της λαϊκής παράδοσης, κινούνται συχνά σε υπερρεαλιστικό επίπεδο και αντανακλούν τα βιώματά του και μια νοσταλγική διάθεση.
Ελένη Κρίκκη
Η Ελένη Κρίκκη γεννήθηκε το 1962 στα Τρίκαλα. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Παρακολούθησε σεμινάρια γλυπτικής στο Μουσείο Γλυπτικής Ν. Περαντινού. Είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου (ΕΕΤΕ). Ζει στην Αθήνα, όπου έχει και το εργαστήριό της. Έχει πραγματοποιήσει τις εξής εκθέσεις: Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» Δήμου Αθηναίων, Αθήνα, Ιαν.-Φεβ. 2025· Μουσείο Λαϊκής Τέχνης & Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη», Αθήνα, 2016· Γκαλερί Ποντοπόρος, Πάρος, 2014· Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα, 2013· Πολιτιστικό Κέντρο, Μυτιλήνη, 2011· Γκαλερί Αstra, Αθήνα, 2008· Γκαλερί Κούρος, Νέα Υόρκη, 2006· Ρολόι του Κάστρου, Τρίκαλα, 2004· Ερμουπόλεια, Σύρος, 2003· Λόγος και Τέχνη, Λευκάδα, 2002· Διάβαση, Αθήνα, 2002. Έχει πάρει μέρος στην Art Athina τρεις φορές και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και design. Πρόσφατες ομαδικές: «Ρεμπέτικο», Κέντρο Έρευνας – Μουσείο Τσιτσάνη, Τρίκαλα, 2024 και «Η εσωτερική πλευρά του ανέμου», Αρχοντικό Χρυσανθόπουλου, Πύργος Κύμης, Εύβοια, 2024.
Κυριάκος Κρόκος
Γεννήθηκε το 1941 στον Πλάτανο της Σάμου. Φοίτησε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ
και πήρε το δίπλωμά του το 1967. Μετά τη στρατιωτική του θητεία έζησε για ένα χρόνο στο Παρίσι κάνοντας αυτοσπουδή και μαθητεύοντας ζωγραφική κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη. Δημιούργησε δικό του αρχιτεκτονικό εργαστήριο το 1976, και συνέχισε να ζωγραφίζει κάνοντας σχέδια που πίστευε ότι εμπλουτίζουν την αρχιτεκτονική του παιδεία. Συμμετείχε με επιτυχία σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς ενώ η κύρια δραστηριότητά του ήταν μελέτες και επιβλέψεις ιδιωτικών έργων. Τα περισσότερα από τα πραγματοποιημένα έργα του είναι δημοσιευμένα σε ελληνικά και ξένα αρχιτεκτονικά περιοδικά. Δείγματα της ζωγραφικής του δουλειάς έχει παρουσιάσει σε ομαδικές εκθέσεις.
Αντιπροσωπευτικό και βραβευμένο έργο του είναι το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης (1977-1993).
Το 1996, ο Κυριάκος Κρόκος εκπροσώπησε την Ελλάδα στην VΙ Βiennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, εκθέτοντας τα πιο αντιπροσωπευτικά από τα έργα του.
Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά. Έφυγε από τη ζωή πρόωρα, τον Ιούνιο του 1998.
Αλέκος Κυραρίνης
Γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα και μεγάλωσε στον τόπο καταγωγής του, την Τήνο.
Εργάστηκε με τον μαρμαρογλύπτη πατέρα του Γιάννη Κυραρίνη από την ηλικία των έντεκα ετών μέχρι και την εισαγωγή του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 1997. Φοίτησε στην ΑΣΚΤ από το 1997 έως και το 2003, με καθηγητή τον Γιάννη Ψυχοπαίδη.
Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία: Ημερολόγιο Ομίλου ALPHA (2003), Επαληθεύοντας τη νύχτα, Δημήτρης Αγγελής, Νέος Αστρολάβος / Ευθύνη, (Αθήνα 2011), Encima del subsuelo /Πάνω απ΄το υπέδαφος, Κώστας Βραχνός, περιορισμένη έκδοση (Αθήνα 2012), Τεύχη 1,2,3 περιοδικού «Νέα Ευθύνη», Σταλάγματα από τα κεραμίδια, Ιερομόναχος Αντώνιος Ρωμαίος (Εν πλω, Αθήνα 2015), Tεύχος 1 περιοδικού «Ανθίβολα» (2017), «Διψώ για ένα ζωντανό νερό», Μοναχός Ιωάννης (Εν Πλω, Αθήνα 2018). Συνεργάζεται με το περιοδικό «Φρέαρ» και με τον πολιτιστικό χώρο «Baumstrasse».
Έχει εκδώσει ένα μικρό δοκιμιακό βιβλίο για τη ζωγραφική με τίτλο «Οι ερωτήσεις της Νεφέλης», Μικρός Αστρολάβος/Ευθύνη, Αθήνα 2011.
Έχει πραγματοποιήσει είκοσι δύο ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, το Παρίσι, την Ισπανία και το Βέλγιο. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ιταλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, την Αυστρία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Εκπροσωπείται αποκλειστικά από την γκαλερί CITRONNE.
Κώστας Λάβδας
Γεννήθηκε το 1980. Σπούδασε γραφικές τέχνες. Μαθήτευσε στη ζωγραφική δίπλα στους: Μ. Λαουράκη, Δ. Τζοβάρα, Γ. Λαγάνη, Γ. Κόρδη και Χρ. Κεχαγιόγλου Είναι μέλος του επιμελητηρίου εικαστικών τεχνών Ελλάδος από το 2008. Είναι απόφοιτος του τμήματος Σπουδές στον ελληνικό πολιτισμό του ΕΑΠ. Από το 2009 έχει συμμετάσχει ως εισηγητής σε συνέδρια κι έχει κάνει επιστημονικές δημοσιεύσεις σε περιοδικά. Επί σειρά ετών παραδίδει μαθήματα βυζαντινής ζωγραφικής. Έχει εικονογραφήσει κι έχει συμμετάσχει στην εικονογράφηση ιερών ναών και καθολικών ιερών μονών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2003 έχει παρουσιάσει ζωγραφική του σε έξι ατομικές εκθέσεις και σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις. Έχει εικονογραφήσει παιδικά βιβλία κι έχει επιμεληθεί τη διακόσμηση περιοδικών.
Χάρης Λάμπερτ
Ο Χάρης Λάμπερτ γεννήθηκε το 1955 στη Νέα Ζηλανδία, από γονέα ελληνικής καταγωγής.
Το 1964, επέστρεψε στην Αθήνα μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Το 1973, μετέβη στο Λονδίνο, όπου σπούδασε στο Art College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Το 1974, πήγε στο Παρίσι και σπούδασε στην École Nationale Supérieure des Arts et Métiers Appliqués και στη συνέχεια στην École Nationale des Beaux-Arts, απ’ όπου αποφοίτησε ως «ιδιαίτερο ταλέντο» και με την υψηλότερη διάκριση.
Από το 1985 έως το 1996 εργάστηκε, εξέθεσε τα έργα του και έζησε στην Ιαπωνία.
Το 1987 ανέπτυξε το έργο του σε αυτό που ονόμασε «Πνευματική Pop Art» και αργότερα διαμόρφωσε τη «Νέα Αναγέννηση».
Το 1996 επέστρεψε στην Ελλάδα. Θεωρήθηκε ως ένας από τους βασικούς εκπροσώπους της Pop Art στην Ελλάδα.
Πραγματοποίησε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, την Ιαπωνία, την Ιταλία, την Κύπρο και την Ισπανία.
Μαριάννα Λούρμπα
Η Μαριάννα Λούρμπα γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε Art & Design στο Middlesex University του Λονδίνου και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Οπτική Επικοινωνία και το Design στο Instituto Europeo di Design (IED) του Μιλάνου.
Το έργο της χαρακτηρίζεται από μία αφαιρετική εικαστική γλώσσα, όπου η γεωμετρία, η υλικότητα και η σύνθεση λειτουργούν ως φορείς νοημάτων που συνδέουν το παρόν με την παράδοση. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε πέντε ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πάνω από είκοσι ομαδικές εκθέσεις διεθνώς, σε πόλεις όπως η Αθήνα, η Νέα Υόρκη, το Τόκιο, το Αρέτσο και το Ορβιέτο.
Έχει λάβει σημαντικές διακρίσεις και βραβεία, μεταξύ των οποίων από το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ και την Mont Blanc. Από το 2013 διδάσκει Οπτική Επικοινωνία σε ιδιωτικό κολλέγιο της Αθήνας.
Έργα της βρίσκονται σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Γιάννης Μαθιουδάκης
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Αποφοίτησε από τη Σχολή Ικάρων και υπήρξε Ιπτάμενος Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας.
Τα τελευταία χρόνια της παραμονής του στην Π.Α ανέλαβε Αξιωματικός Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της Πολεμικής Αεροπορίας.
Στη συνέχεια εργάστηκε στο χώρο της διαφήμισης και της επικοινωνίας. Υπήρξε δημιουργικός διευθυντής/copywriter, μεγάλων ελληνικών και πολυεθνικών λογαριασμών με βραβεύσεις σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ διαφήμισης.
Τα τελευταία 20 χρόνια και μέχρι σήμερα, ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία και τη φωτογραφία δρόμου. Έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας με θέματα «Παραλληλισμοί», «Δωμάτια Γυναικών», «Βασίλισσες για μία μέρα» και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. To 2018 πραγματοποίησε την τέταρτη ατομική του φωτογραφική έκθεση, με θέμα «Αθήνα, η πόλη που ζούμε» η οποία παρουσιάστηκε από το Μουσείο Σύγχρονου Ελληνικού Πολιτισμού στο χώρο του Λουτρού των Αέρηδων και στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών ημερών Πολιτιστικής κληρονομιάς.
Διδάσκει στην Ακαδημία της Leica και τακτικά παραδίδει σεμινάρια φωτογραφίας δρόμου. Φωτογραφίες του υπάρχουν σε Μουσεία και Ιδιωτικές συλλογές.
Γιάννης Μόραλης
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στις 23 Απριλίου ή στις 6 Μαΐου 1916 στην Άρτα και έφυγε από τη ζωή στις 20 Δεκεμβρίου του 2009, στο σπίτι του στην Αθήνα. Υπήρξε μια πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Υπήρξε από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ελληνικής τέχνης του 20ού αιώνα, μεγάλος ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, σκηνογράφος και δάσκαλος με έργα που αναδεικνύουν τον πλούτο της μορφοπλαστικής του φαντασίας και την ευρύτητα των αναζητήσεών του.
Το ζωγραφικό του έργο αποτελεί θεμελιώδη έκφραση του «ελληνότροπου μοντερνισμού» και η συνολική προσφορά του στην ελληνική τέχνη είναι μεγάλη, σημαντική και αδιαμφισβήτητη.
Το 2008 πραγματοποιείται η έκθεση-αφιέρωμα με τίτλο Ι. Μόραλης. Μια ανίχνευση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο.
Και τo 2009 γίνεται η τελευταία εν ζωή έκθεσή του στο ΜΙΕΤ.
Ο Γιάννης Μόραλης έφυγε από τη ζωή στις 20 Δεκεμβρίου του 2009, στο σπίτι του στην Αθήνα.
To 2018 πραγματοποιείται στο Μουσείο Μπενάκη η αναδρομική έκθεση ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΑΛΗΣ, στην οργάνωση της οποίας συμπράττουν το Μουσείο Μπενάκη ,η Εθνική Πινακοθήκη –Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου, το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τράπεζας και η Γκαλερί Ζουμπουλάκη , με τη συμπαράσταση της οικογένειας του ζωγράφου.
Χρήστος Μποκόρος
Ο Χρήστος Μποκόρος γεννήθηκε το 1956 στο Αγρίνιο. Εκεί έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Μετά τις σπουδές Δικαίου στo Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στην Κομοτηνή, (1975-1979) κι ένα μεσοδιάστημα αναποφάσιστου προβληματισμού, βρέθηκε στη Ανώτατη Σχολή των Καλών Τεχνών της Αθήνας (1983-1989). Ζωγράφιζε από παιδί, άρχισε να εκθέτει στη δεκαετία του ’80. Μετά την μαθητεία στο πραγματικό, αποπειράται να εικονοποιήσει την κοινή μνήμη και πειρασμούς του αόρατου, το φως και το σκοτάδι. Από το 2002 ζει και εργάζεται στην Καστέλλα.
Νεονάκης Χαράλαμπος
Βημόθυρο Holy door, Catholikon
Ο Νεονάκης Χαράλαμπος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο.
Πτυχιούχος Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου από το 1999.
Κυριότερες ατομικές εκθέσεις:
1998 Γκαλερί “Χρυσόθεμις” Χαλάνδρι.
2005 Αίθουσα “Κέντρου Τέχνης” Ρέθυμνο.
Ομαδικές εκθέσεις:
Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις του Επιμελητηρίου
Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και σε πολλές άλλες στην Αθήνα και
την επαρχία.
Συμμετείχε σε πανελλήνιους διαγωνισμούς μέσω του
Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και έχει διακριθεί με
βραβεία και επαίνους.
Έχει φιλοτεχνήσει αρκετά μνημεία και προτομές που έχουν
τοποθετηθεί σε δημόσιους χώρους.
Έργα του βρίσκονται σε πινακοθήκες και πολλά άλλα σε συλλέκτες
και ιδιώτες.
Χρήστος Παλλαντζάς
Ο Χρήστος Παλλαντζάς γεννήθηκε στη Λάρισα το 1962.
Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ Αθήνας
(1983-1989) με καθηγητές τους Δ. Μυταρά, Δ. Κοκκινίδη, Ν.
Κεσσανλή, Γ. Βαλαβανίδη, Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα, κ.α.
Το 1990-1992 Με υποτροφία της Ελληνικής κυβέρνησης
συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ecole Nationale Superieure
de Beaux Arts με δάσκαλο τον Pierre Carron..
Εργάστηκε ως μουσειοπαιδαγωγός σε εκπαιδευτικά
προγράμματα του Υπ. Πολιτισμού. Δίδαξε ζωγραφική σε
σχολεία και σε τμήματα εφαρμοσμένης ζωγραφικής στις
σχολές ΑΚΤΟ. Εργάστηκε στην παιδοψυχιατρική κλινική
του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου παίδων “Αγ. Σοφία” ως
art therapist. Το 2011 εργάστηκε για την συμπλήρωση και
αποκατάσταση των αρχαίων τοιχογραφιών του Ακρωτηρίου
Θήρας.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην
Πινακοθήκη Φλώρινας,στην Βουλή των Ελλήνων, στο
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας
Γουλανδρή, στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη,, στο Μουσείο
Φρυσίρα, στις συλλογές της Αγροτικής τράπεζας, της ΑΓΕΤ
Ηρακλής, του Γ. Βογιατζόγλου και σε άλλες δημόσιες
και ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Επίσης
επιλέχθηκε ανάμεσα στους σημαντικότερους Έλληνες
Καλλιτέχνες για να εκπροσωπήσει με το έργο του την
σύγχρονη Ελληνική Τέχνη κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες,
Αθήνα 2004.
Ασπασία Παπαδοπεράκη
Σπούδασε γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών (1966-1972) με δασκάλους τους Θανάση Απάρτη, Γιάννη Παππά και Δημήτρη Καλαμάρα και σκηνογραφία κοντά στον Βασίλη Βασιλειάδη. Την περίοδο 1975-1978 συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, παρακολουθώντας γλυπτική κοντά στον Σεζάρ και σχέδιο κοντά στον Μαρσέλ Ζιλί. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα αρχιτεκτονικής, σκηνογραφίας και ενδυματολογίας.
Έχει παρουσιάσει σχέδια των έργων της σε ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στο παρισινό Σαλόν του Μαΐου και στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1980, καθώς και σε Πανελλήνιες. Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2009 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου της και το 2021 τιμήθηκε με το βραβείο Καζαντζάκη.
Έχοντας ως πηγές έμπνευσης την ελληνική φύση και την αιγαιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική, αλλά και την αρχαϊκή γλυπτική, η Ασπασία Παπαδοπεράκη έχει φιλοτεχνήσει έργα που ξεχωρίζουν για τον τεκτονικό χαρακτήρα της φόρμας τους, το μέτρο, τις αναλογίες και τη συμμετρία, την έννοια της οποίας έχει ερευνήσει ιδιαίτερα.
Κώστας Παπανικολάου.
Γεννήθηκε στο Ριζοβούνι Πρέβεζας το 1959. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Δημήτρη Μυταρά (1979 – 1985).
Παρουσίασε για πρώτη φορά τη δουλειά του το 1986 στην Αθήνα και έως σήμερα έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές. Έργα του ανήκουν σε
ιδιωτικέ και δημόσιες συλλογές. Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία «Η πορφυρένια και το μαντολίνο της» (Φωτεινή Φραγκούλη, 1995), «Κύμινο και κανέλα» (Συλλογικό, 1998), «Η φιδογέννητη βασιλοπούλα και άλλα παραμύθια» (Μαρία Μαμαλίγκα, 1998) και «Το καΪκι του Θησείου και άλλες ιστορίες για μικρούς και μεγάλους» (Ηλίας Βενέζης, 2006).
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στον Πόρο.
Βαγγέλης Ρήνας
Ο Βαγγέλης Ρήνας γεννήθηκε στη Σάμο το 1966.
Έχει πραγματοποιήσει σχεδόν είκοσι ατομικές εκθέσεις στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Κίνα (Μουσείο Εθνικής Τέχνης της Κίνας-NAMOC; Ινστιτούτο Πολιτισμού Tenri, Νέα Υόρκη κ.α.) και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και Διεθνείς Μπιενάλε.
Επιλεγμένες Συλλογές στις οποίες ανήκουν τα έργα του είναι, το Εθνικό Κέντρο Εκτελεστικών Τεχνών-NCPA, Πεκίνο; το Ελληνικό Κοινοβούλιο; η Συλλογή Διεθνούς Μπιενάλε Τέχνης Πεκίνου.
Κατέχει Master of Fine Arts (MFA) από την ΑΣΚΤ Αθηνών, Αθήνα, Ελλάδα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
• 2016: ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ…, Γκαλερί Ευριπίδης, Αθήνα.
• 2012: Vangelis Rinas Παλίμψηστα του Χρόνου, Ινστιτούτο Πολιτισμού Tenri,Νέα Υόρκη, ΗΠΑ.
• 2012: Περάσματα: Απώλεια, Αναζήτηση και Ανάβαση, Γκαλερί Elga Wimmer PCC, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ.
• 2010: Ατελείωτο Ταξίδι III, Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (NAMOC), Πεκίνο.
Δημήτρης Ρουσσέτος,
Ένας Γλύπτης Εμπνευσμένος από τη Φύση Ο Δημήτρης Ρουσσέτος, ένας καλλιτέχνης με ρίζες στο κυκλαδικό νησί της Άνδρου, αποτυπώνει την ουσία της ελληνικής τέχνης. Η γκαλερί του, Kohyli, στη Χώρα
της Άνδρου, αντλεί έμπνευση και δημιουργικότητα από
την ελληνική αισθητική και τη βαθιά αγάπη για τη φύση.
Οι γλυπτικές δημιουργίες του Δημήτρη Ρουσσέτου,
χαρακτηρίζονται από την αρμονική αλληλεπίδραση
του νερού και της γης και φιλοτεχνούνται με υλικά
φυσικήςπροέλευσης – πολύτιμα μέταλλα και λίθους,
ξύλο και φυσικά ορυκτά- αποτυπώνοντας τη βαθιά
αλληλεπίδραση του πνευματικού και φυσικού κόσμου.
Δημήτρης Ρουσσέτος,
Γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου το 1950.
Μαθητής ακόμα θήτευσε κοντά στους κύπριους ζωγράφους Οικονόμου, Κάνθο και τον πρωτοποριακό Χριστόφορο Σάββα.
Σπούδασε ιατρική στο Καποδιστριακό Παν. Αθηνών και άσκησε την ιατρική ως ακτινοθεραπευτής του ΕΣΥ στην Αθήνα.
Ήταν μια σπάνια προσωπικότητα διανοούμενου που συνδύαζε ολιστικά την τέχνη με την επιστήμη, την φαντασία με την ιστορία.
Η παρουσία του στο χώρο των εικαστικών τεχνών ξεκίνησε με την πρώτη του ατομική έκθεση στην γκαλερύ Νέες Μορφές, που είχε τίτλο «σημειώσεις». Την ίδια εποχή άρχισε να συμμετέχει ως μέλος της ομάδας «Οπτικής Ποίησης» στις εκθέσεις της. Τα έργα του παρουσιάζονταν συνήθως με τη μορφή εγκαταστάσεων, που περιείχαν εικαστικές και γραπτές σημειώσεις, κατασκευές και βίντεο.
Τα livres d’ artistes και η οπτική ποίηση τον ακολουθούσαν πάντα στην σκέψη και το έργο του.
Τον απασχολούσε η διαδρομή της προσωπογραφίας και της τοπιογραφίας στη δυτική ζωγραφική και η εμφάνιση των πρωτοποριών του εικοστού αιώνα ιδιαιτέρως δε το έργο του Ντυσάν.
Μελετούσε την τέχνη της ρωσικής πρωτοπορίας και εντόπιζε κρυμμένες εκλεκτικές συγγένειες με την φιλοσοφική σκέψη και την σύγχρονη τέχνη.
Η εκθεσιακή του δραστηριότητα περιλαμβάνει ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο και αρκετές συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις, σε Ελλάδα, Κύπρο, Γαλλία και Γερμανία
Σταμάτης Σκλήρης
Ο π. Σταμάτης Σκλήρης γεννήθηκε το 1946 στον
Πειραιά. Το Γυμνάσιο και Λύκειο έβγαλε στην Ιωννίδειο
Σχολή Πειραιώς. Είναι διπλωματούχος Ιατρικής και
Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τα
έτη 1988-1990 διηύθηνε το Σεμινάριο Αγιογραφίας στο
Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν στην Πλάκα. Είναι Εφημέριος
Ιερού Ναού Αγίας Σκέπης και Αγίου Αλεξάνδρου στον
Παπάγο Αθηνών.
Γιώργος Σταθόπουλος
Ο Γιώργος Σταθόπουλος γεννήθηκε στις 16 Απριλίου το 1944 στην Καλλιθέα Αγρινίου. Ανήκει στη γενιά των σύγχρονων ζωγράφων, δημιουργώντας μια ζωγραφική ελληνική, λαϊκή και ανθρώπινη.
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Φιλοτέχνησε επίσης μεταξοτυπίες, χαρακτικά σε χαλκό και λινόλαιο, εξώφυλλα δίσκων, καλλιτεχνικές αφίσες, εικονογραφήσεις βιβλίων, σκηνικά θεάτρου και χρηστικά αντικείμενα.
Bαγγέλης Τζερμίας.
Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1980-1985) και έλαβε το πτυχίο με άριστα έχοντας μαθητεύσει στα Εργαστήρια του Δημ. Μυταρά και του Ηλία Δεκουλάκου .
Κατά το διάστημα 1988-2025 πραγματοποίησε 32 ατομικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα ,όσο και στο εξωτερικό, και σε πολλές επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις.
Εκθέτει σε Μουσεία, Πινακοθήκες και Πολιτισμικά Ιδρύματα στην Ελλάδα ,στην Κύπρο ,στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο Βρυξέλλες, στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού Βερολίνο, στο Ίδρυμα Πέτρου και Μαρίκας Κυδωνιέως στην Άνδρο ,και σε άλλες γκαλερί εντός και εκτός Ελλάδας.
Έργα του υπάρχουν σε πολλές σημαντικές Δημόσιες αλλά και αξιόλογες ιδιωτικές συλλογές.
Αλέκος Φασιανός
Ο Αλέκος Φασιανός (25 Οκτωβρίου 1935 - 16 Ιανουαρίου 2022) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε
βιολί στο Ωδείο Αθηνών κι έπειτα ζωγραφική, από το 1956 έως το 1960, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών
Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήρι του Γιάννη Μόραλη. Μελέτησε την αρχαία ελληνική αγιογραφία και
τη βυζαντινή εικονογραφία και παρακολούθησε μαθήματα του Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος είχε μεγάλη
επιρροή στο έργο του. Το 1960, με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης, μετακόμισε στο Παρίσι και
σπούδασε λιθογραφία στην École des Beaux-Arts του Παρισιού.
Το 1963, επιστρέφει στην Αθήνα. Μαζί με τον αρχιτέκτονα Αντώνη Κεπετζή και τους καλλιτέχνες Βασίλη
Σπεράντζα και Νίκο Στεφάνου μετακόμισαν σε ένα παλιό σπίτι στην Καλλιθέα, το οποίο τους παραχώρησε
η Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών. Το επονομαζόμενο «στούντιο της Καλλιθέας» ήταν το ατελιέ τους και
σημείο συνάντησης για καλλιτέχνες και ποιητές. Εκεί, ο Φασιανός ζωγράφισε τον πρώτο του «καπνίζοντα
ποδηλάτη». Την ίδια περίοδο, σύχναζαν στο εμβληματικό αθηναϊκό καφέ «Brazilian», όπου και συνδέθηκε
φιλικά με διανοούμενους και καλλιτέχνες, όπως τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Μίλτο Σαχτούρη και τον Ανδρέα
Εμπειρίκο, με την παρότρυνση του οποίου δημιούργησε μια σειρά από ποδηλάτες με κυματιστά μαλλιά.
Το 1967, με την άνοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα, ο Φασιανός μετακόμισε
μόνιμα στο Παρίσι. Δύο χρόνια αργότερα, συνδέθηκε φιλικά με τον θρυλικό έμπορο έργων τέχνης
Paul Facchetti με τον οποίον ξεκίνησε μια δημιουργική συνεργασία, εκθέτοντας τα έργα του μαζί με
καλλιτέχνες, όπως οι Jean Paul Riopelle και Georges Mathieu. Τη δεκαετία του ‘70, εκπροσωπήθηκε από
τη γκαλερί του Αλέξανδρου Ιόλα, εκθέτοντας τα έργα του μαζί με τους Max Ernst, René Magritte, Giorgio
de Chirico και Martial Raysse, στις γκαλερί του στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, την Ελβετία και το Μιλάνο.
Τα έργα του Φασιανού ταξίδεψαν από το Μάλμο στο Τόκιο, τη Ζυρίχη, το Βερολίνο, το Μιλάνο και τη Νέα
Υόρκη, ενώ , ενώ , ενώ , ενώ , ενώ το 1983, ο Blaise Gautier οργά-
νωσε μια μονογραφική έκθεση των έργων του Φασιανού στο Centre Pompidou, στο Παρίσι, ως μέρος του
περιοδικού Revue parlée. Το 1985, το Château de Chenonceau, στη Γαλλία, διοργάνωσε την πρώτη του
αναδρομική έκθεση.
Ακολουθούσαν μια σειρά εκθέσεων σε γκαλερί και μουσεία σε όλο τον κόσμο και συμμετείχε σε
σημαντικές εικαστικές διοργανώσεις, όπως η Biennale της Βενετίας και του Σάο Πάολο.
Πέραν της ζωγραφικής, ο Φασιανός ασχολήθηκε ενεργά με τη συγγραφή, την ποίηση, την κεραμική, τη
σκηνογραφία, το design και την αρχιτεκτονική.
Δημιούργησε κοστούμια και σκηνικά για πολλά θεατρικά έργα, όπως τα Αμερική του Franz Kafka σε
σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού, το 1975, Ελένη του Ευριπίδη, το 1976, καθώς και τα Όρνιθες και ΛΥσιστράτη
του Αριστοφάνη, το 1978, στο Εθνικό Θέατρο Αθηνών. Το 1980, επιμελήθηκε τη σκηνογραφία του
θεατρικού Κεκλεισμένων των θΥρών του Jean-Paul Sartre. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο
Φασιανός εικονογράφησε πολυάριθμες εκδόσεις για συγγραφείς και ποιητές, όπως τους Οδυσσέα
Ελύτη, Κωνσταντίνο Καβάφη, Γιάννη Ρίτσο, Μίλτο Σαχτούρη, Κώστα Ταχτσή, Louis Aragon, Guillaume
Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,Apollinaire,
Apollinaire, Jacques Lacarrière, Paul Valéry, Fernando Arrabal και Jean-Marie Drot μεταξύ άλλων.
Εικονογράφησε εκδόσεις περιορισμένης αρίθμησης
με τον Bruno Roy, εκδότη της Fata Morgana και τον εκδότη André Biren.
Ο Φασιανός ασχολήθηκε ενεργά και με το design, δημιουργώντας ποικίλα χρηστικά αντικείμενα, όπως
έπιπλα και φωτιστικά, μεταξύ άλλων, για τον προσωπικό του χώρο.
Ο Φασιανός τιμήθηκε ως Επίτιμο Μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Τεχνών, παρασημοφορήθηκε ως
Αξιωματικός του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών από τον Υπουργό Frédéric Mitterrand και το 2021
έλαβε το ανώτατο αξίωμα του Διοικητή του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων από την Υπουργό
Πολιτισμού της Γαλλίας, Roselyne Bachelot-Narquin.
Φίκος
Ο Φίκος γεννήθηκε στην Αθήνα και διαμένει στη Λευκωσία.
Στην ηλικία των 13 ξεκίνησε να σπουδάζει βυζαντινή ζωγραφική κάτω από την καθοδήγηση του Γιώργου Κόρδη, με τον οποίο συνεργάστηκε επαγγελματικά για 5 χρόνια στην εικονογράφηση ναών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Την ίδια περίοδο, άρχισε να ασχολείται και με το graffiti και αργότερα τη street art.
Συνδυάζοντας το βυζαντινό ζωγραφικό τρόπο με την αρχαία ελληνική τέχνη και στοιχεία απο άλλες παραδόσεις και κινήματα (αρχαίες τέχνες της Μέσης Ανατολής, μοντερνισμός, street art, κα.) δημιούργησε ένα σύγχρονο και συνάμα παραδοσιακό ζωγραφικό ύφος που ονομάζει “Σύγχρονη Βυζαντινή Ζωγραφική”, η έκφραση του οποίου συχνά λαμβάνει χώρα στο δημόσιο χώρο με τη δημιουργία μεγάλων τοιχογραφιών. Μία από αυτές είναι η “Γη και Ουρανός”, η μεγαλύτερη τοιχογραφία στην ιστορία της ελληνικής-βυζαντινής τέχνης (Κιέβο, 46μ. ύψος), ενώ άλλες μπορούν να βρεθούν σε μεγάλο μέρος του πλανήτη, απο το Μεξικό έως το Μαρόκο και απο την Ευρώπη και Ρωσία έως την Ταϋλάνδη.
Εκτός των τοιχογραφιών, έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε 6 ατομικές εκθέσεις (Ελλάδα, Αγγλία, Ιταλία, Γαλλία και Κύπρο) και πλήθος ομαδικών εκθέσεων, μεταξύ άλλων, στο Μουσείο Μπενάκη, το Ίδρυμα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Fiminco στο Παρίσι, το Μουσείο Πέρα στην Κωνσταντινούπολη, το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Βίλνιους και την 1η Μπιενάλε Λάρνακας. Έχει, επίσης, βραβευθεί με δύο χρυσά και ένα χάλκινο μετάλλιο (Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες και Λονδίνο) για τον σχεδιασμό και την εικονογράφηση εμπορικού προϊόντος.
Όραμά του είναι η αναγέννηση των παραδοσιακών τεχνών ως φορέων συλλογικής έκφρασης, με σκοπό να υπηρετούν την κοινωνία στο σύνολό της.
Mανώλης Χάρος
Ο Mανώλης Χάρος γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1960, σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στο École Nationale des Beaux-Arts στο Παρίσι (1978-1982). Στη συνέχεια, συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές στην επικοινωνία εικόνας στο École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs (1982-1983).
Το 1984 βραβεύτηκε για τα λιθογραφικά του έργα με το γαλλικό βραβείο “Prix des Fondations” από την École Nationale Supérieure des Beaux Arts (1984), και με το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών για καλλιτέχνες κάτω των 40, το 1988.
Ο Χάρος έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε μουσεία και γκαλερί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και διεθνή events σε διάφορες πόλεις παγκοσμίως. Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες της γενιάς του.
Έργα του βρίσκονται σε μεγάλες ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές καθώς και συλλογές Μουσείων εντός και εκτός Ελλάδας.
Νίκος Χουλιαράς
Νίκος Χουλιαράς (1940-2015) Γεννήθηκε στα Γιάννενα.
Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας
γλυπτική και σκηνογραφία. Συνέθεσε μουσική, έγραψε
στίχους και τραγούδησε με το “νέο κύμα” και παρουσίασε
διασκευασμένους ηπειρώτικους σκοπούς.
Το 1969 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο Παρθένη για
τη ζωγραφική του. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές
εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Πραγματοποίησε 19 ατομικές εκθέσεις και το 2011
παρουσιάστηκε μεγάλη αναδρομική του έκθεση στο
μουσείο Μπενάκη. Έγραψε 13 λογοτεχνικά βιβλία και
κείμενά του είναι διεθνώς μεταφρασμένα. Δύο εκδόσεις
του βραβεύτηκαν (διεθνή Έκθεση της Λειψίας) ως τα
καλύτερα σχεδιασμένα βιβλία στον κόσμο. Εχουν εκδοθεί
επίσης 7 βιβλία για τη ζωγραφική του. Το μυθιστόρημά
του “Λούσιας” έγινε τηλεοπτική σειρά και θεατρική
παράσταση.
Νικόλαος Α. Χούτος
Ο Νικόλαος Α. Χούτος (1962) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο και δημοσιογραφία. Εργάστηκε ως εικονογράφος σε αθηναϊκά περιοδικά, συντάκτης στον ημερήσιο Τύπο, στον χώρο
των εκδόσεων, φιλοτεχνώντας εξώφυλλα λογοτεχνικών κειμένων κ ποιητικών συλλογών κ ως παραγωγός στον Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Σπούδασε ζωγραφική κ νωπογραφία (1991-94) στο εργαστήριο του Κ. Ξυνόπουλου στην ΑΣΚΤ κ ως βοηθός με τον Σέργιο Σεργιάδη. Ιστορία της Τέχνης στο Christie’s Education κ ιστορία
της Βυζαντινής Τέχνης με καθηγητή τον αείμνηστο Ν. Ζία. Έχει ασχοληθεί με την μνημειακή ζωγραφική φιλοτεχνώντας Εικόνες, τοιχογραφίες κ ψηφιδωτά με πρόσφατο ολοκληρωμένο έργο (2024) τον Ι.Ν.Αγ.Τριάδος Χολαργού.
Ιδρύει στον Αρτεμώνα της Σίφνου (2014) το ΖΩΓΡΑΦΕΙΟΝ, ένα ανοιχτό στο κοινό ατελιέ για τον Λόγο κ την Εικόνα, προβάλλοντας τις εκφραστικές δυνατότητες της Βυζαντινής Τέχνης. Ασκεί την Τέχνη του κολάζ από το 1984 κι έχει πραγματοποιήσει 37 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία.
Είναι μέλος του ΕΕΤΕ